Ortópteros

Reúne 26 especies, das cales 18 son ortópteros (saltóns, chicharras e grilos), 3 son dermápteros (forcadela ou cadela dos frades), 2 son blatópteros (cocarachas), e 3 son das ordes dos fásmidos, mántidos e isópteros (insecto pao, mantis relixiosa e termitas respectivamente). Merece destacar que, dende o punto de vista bioxeográfico, os elementos mediterráneos representan unha proporción maior que os eurosiberianos.
A chicharra Callicrania seoanei e a cocaracha Ectobius brumeri son endemismos do noroeste peninsular. O primeiro vive sobre todo en toxos e está considerado como unha especie a protexer debido á súa restrinxida área de distribución. Á forcadela Mesochelidura occidentalis aparece citada unicamente nas Cíes, despois de ser coñecida exclusivamente cerca de Lisboa.

Coleópteros

Os hábitats máis interesantes para os coleópteros das illas son as áreas dunares, as matogueiras de toxo edafoclimático e os piñeirais. Están citadas 255 especies incluindo endemismos restrinxidos a estas illas.
Os sistemas dunares comprenden un tipo de hábitat moi especializado onde viven escaravellos sabulícolas errantes e zapadores, a maioría nocturnos. Moitos deles, como os pertencentes á familia dos tenebriónidos, están dotados de proteccións contra as duras condicións do medio, tales como o grosor da súa cutícula ou a súa forte pigmentación. Localízanse na superficie do solo, debaixo das pedras ou o pé de distintas plantas, o parecer non lles importa a desecación, as mobilidades do terreo ou os cambios bruscos de temperatura. Na zona supralitoral das praias, baixo os restos que arrastra o mar, atópanse especies propias de terreos salgados. Estas caracterízanse pola escasa pigmentación da cutícula. Moitas delas son fitófagas e florícolas e viven sobre plantas nutrícias. Para ser extensións tan pequenas, as dunas presentan una alta diversidade de especies de escaravellos con especies tan interesantes como o carábido Trechus cuniculorum ou o crisomelido Longitarsus australis.
Nos toxais dos acantilados viven Tretramelus parvus e Stenosis oteroi, especies endémicas de distribución restrinxida ás Cíes e zonas próximas, e a espectacular Macrothorax rugosus, considerada especie ameazada.
Os piñeiros posúen unha rica comunidade de coleópteros. Viven baixo as pedras e entre a cortiza das árbores. A maioría aliméntanse de madeira e só algúns consumen as follas dos piñeiros ou de plantas do sotobosque. Destacan neste medio o carábido Steropus galaecianus e os cerambícidos Ergates faber e Corymbia stragulata.
Outros tipos de escaravellos que podemos atopar son por exemplo o Ernobius vinolasi ou especies a protexer como son: Macrothorax rugosus, Trechus cuniculorum, Tretramelus parvus, Stenosis oteroi, Ergates faber e Corymbia stragulata.

Gasterópodos. Caracois e babosas

As illas presentan unha variada malacofauna terrestre reunindo a unhas 31 especies de caracois e babosas. Entre elas podemos atopar especies características da malacofauna galega como o caracol Portugala inchoata, especie endémica da área lusitánica moi abundante nas zonas costeiras, o Oestophora barbula, tamén endemismo ibérico.Non falta o helícido máis abundante en Galicia, o caracol de horta Helix aspersa.
Sen embargo, a maior parte dos caracois só miden uns poucos milímetros. Podemos atopar especies de distribución costeira de carácter mediterráneo como as diferentes especies do xénero Cochlicella e Theba pisana. Destacan por estar moi localizadas en Galicia Xerotricha apicina e Ovatella myosotis, especie anfibia que resiste altas concentracións de salinidade no supralitoral.
Collumela aspera só está citada en Galicia dentro da Península Ibérica. É característica de zonas arboradas xunto a especies europeas tan frecuentes como Aegopinella nitidula ou Discus rotundatus.
As babosas, para protexerse da desecación, adquiren hábitos nocturnos e viven preferentemente en lugares húmidos, escondéndose baixo as pedras, nos troncos caídos, entre as follas caídas,etc. A maior parte das especies son omnívoras e a súa determinación correcta require do estudio do seu aparto xenital.
En medios antropóxenos atopamos a Deroceras reticulatum, Lehmannia valentiana e Arion intermedius, aínda que a maioría están ligadas a ecosistemas de bosque. Entre as mais curiosas está Geomalacus maculosus, que só sae nas noites cálidas e húmidas. É unha especie endémica da área lusitánica e está protexida por diferentes convenios internacionais. Ramonea nas setas e nos líquenes das rochas, refuxiándose nas fendeduras e en lugares moi húmidos.
Outros endemismos do norte peninsular son Deroceras lombricoides e Deroceras hispaniensis. Estas babosas viven no solo dos piñeiros. Interesa especialmente pola súa rareza o Furcopenis circularis. Pertence a un xénero endémico de Galicia con só dúas especies máis.

Invertebrados. Oligoquetos

A maior parte da fauna invertebrada pasa desapercibida debido ó seu reducido tamaño, sen embargo, é a máis diversa do reino animal. Os invertebrados cumpren un papel primordial nas cadeas tróficas e na transformación no medio no que viven, sendo unha base fundamental do funcionamento dos ecosistemas.
Os oligoquetos ou miñocas de terra son pequenos animais que conforman a primeira biomasa dos ecosistemas edáficos. A súa actividade aumenta a microporosidade do solo, estimula a actividade de microorganismos aerobios e a súa presenza acentúa os procesos de fixación do nitróxeno. Airean e removen o solo, axudan ós procesos de humificación, forman agregados do solo estables e por tanto, melloran as características físico-químicas dos solos nos que habitan.

Nas Cíes existen tres familias de miñocas: Lumbrícidos, con dez especies presentes, Criodrílidos y Acantodrílidos, cada unha con súa especie.

Entre os Lumbridos é de destacar o Allolobophora oliverirae limicola, que é unha especie moi rara e soe atoparse no noroeste ibérico. Das pertencentes ás outras dúas familias, destacar Microscolex phosphoreus e Criodrilus lacuum, son interesantes por ser pouco citadas na Península Ibérica.